• ورود/عضویت
عنوان حقیقی تونی اِردمان می‌توانست وینفرید کُنرادی باشد، آموزگار موسیقی حدوداً شصت ساله‌ای که در شهری کوچک در آلمان زندگی می‌کند. او که آدمی اهل شوخی است، سرزده به دیدار دخترش اینِس در بخارست می‌رود. در آن‌جا خود را به‌عنوان تونی اِردمان، شخصیتی غریب و مضحک که خودش آن را ساخته است، به دوستان و همکاران دخترش معرفی می‌کند و زندگی منظم دختر را به آشوب می‌کشد. در واقع، زندگی اینِس و حتی بیشتر از آن، کار اوست که موضوع محوری فیلم را تشکیل می‌دهد و بلکه شایسته‌تر آن بود که نام او بر فیلم نهاده شود. کمدی تونی اِردمان یکی از نُه فیلمی است که نام آن به فهرست نامزدهای نهایی آکادمی برای بهترین فیلم خارجی‌زبان راه پیدا کرده است، چنان دقیق است و با نکاتی که مد نظر نویسنده و کارگردانش، مارِن آده بوده است، چنان ارتباطی تنگاتنگی دارد که خود را نسبت به عرصه روان‌شناختی خطیری که به آن اشاره می‌کند، در حاشیه‌ای امن و مطمئن قرار می‌دهد و وارد آن نمی‌شود.
«رگ خواب» فیلمى شخصیت محور است و بنابراین حضور و ایفاى نقش بازیگر مهمترین رُکن در تبلور آن است؛ اتفاقى که لیلا حاتمى به بهترین شکل رقمش زده است. این که همین اول کار به سراغ بازیگر مى روم دلیلش حضور درخشان لیلا حاتمى ست که در این فیلم بازیگرى را به اوج مى رساند و نه تنها یکى از بهترین نقشهای کارنامه خودش را رقم می زند که یکى از هنرمندانه ترین ایفاى نقش ها را در تاریخ سینماى ایران ثبت مى کند. حضور حاتمى در "رگ خواب" بى تردید شایسته دریافت سیمرغ بلورین است و اگر این اتفاق رخ ندهد، اجحاف مجددى در حق او صورت خواهد پذیرفت.
امتیاز عمده ویلایی ها، جدا از فضاسازی و طراحی صحنه اش، پتانسیلی است که در موقعیت بکر ماجرایش دارد و در سینمای (جنگی) ایران مشابهی ندارد. اما متأسفانه این قابلیت عالی، توسط خود فیلمنامه نویس به هدر رفته است. شاید اگر فرمت این فیلم، به سریال تبدیل می شد و فرصت کافی برای پرداختن به این همه شخصیت وجود داشت با اثر به مراتب بهتری اکنون مواجه بودیم، اما در شکل فعلی، داستان هایی بدون پایان و تداوم شکل می گیرد و عقیمی پشت عقیمی در روند روایت به وجود می آید.
  تبلیغات